ΠΑΡΑΝΟΙΑ
(THE CRAZIES)
Σκηνοθεσία: Μπρεκ Άισνερ
Παίζουν: Ράντα Μίτσελ,Τίμοθι Όλιφαντ, Ντάνιελ Παναμπέικερ
Διάρκεια: 101’
Σε μια ήσυχη αμερικάνικη κωμόπολη, οι φαινομενικά φιλήσυχοι κάτοικοι της αρχίζουν ξαφ-νικά να παρουσιάζουν περίεργα συμπτώματα παράνοιας. Μετά από έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το νερό της περιοχής είναι μολυσμένο από κάποια τοξική ουσία, κατόπιν στρατιωτικών πειραμάτων και η οποία οδηγεί όποιους το πιουν στην τρέλα και στο φόνο. Ο σερίφης με τη γυναίκα του και το συνεργάτη του προσπαθούν να εγκαταλείψουν την πόλη.
Το φιλμ του Άισνερ σέβεται περισσότερο από όσο θα αρκούσε, το πρωτότυπο φιλμ του Ρομέρο (1972), χωρίς να τολμά να το υπερβεί. Ξεφεύγει μεν από τη δαγκάνα των βλακωδών εφηβικών σοκαριστικών σκηνών που συναντάμε σε χολυγουντιανές «συνταγές» και ψεκάζεται με μπόλικη εσάνς κοινωνικο-οικολογικού μηνύματος για την ανασφάλεια του πλανήτη, πυρο-δοτώντας έτσι πολιτική αμφισβήτηση, αλλά οι όποιες προθέσεις του σκοντάφτουν συνεχώς στην αποσπασματικότητα, που σίγουρα στο συγκεκριμένο φιλμ δρα όπως ο σκώρος στα ρού-χα. Το ροκανίζει. Τραμπάλα συνεχώς. Λίγος φιλμικός χρόνος για να εκθέσει στους θεατές τό-σο πολλά. Απ’ την μια έχουμε το προβλέψιμο τέλος και τους ανολοκλήρωτους χαρακτήρες, απ’ την άλλη ένα μεταφυσικό sci-fi θρίλερ με φρενήρη ρυθμό και μια ένοχη αγωνία για το ποιος έχει κολλήσει το μικρόβιο της τρέλας και ποιος όχι. Μπορεί η ατμόσφαιρα να θυμίζει έντονα το «The Happening” του Σιάμαλαν, οι ερμηνείες να κολλάνε, τα εφέ να είναι φτωχά για τέτοιου είδους φιλμ, όμως όλα αυτά δεν εμποδίζουν το δημιουργό να αποτυπώσει επί του σε-λιλόιντ την προβληματική του για τη σημερινή διχασμένη και μόνιμα τρομαγμένη Αμερική. Όλα προκύπτουν επαγωγικά. Αφύσικη παράνοια δεν υπάρχει διατείνεται ο Άισνερ. Υπάρχει «λογική» εξήγηση και εύλογη προέλευση της. Αρκεί να ψάξουμε στην αλλοτρίωση, στην υ-περκατανάλωση, στον ιμπεριαλισμό. Στην αδηφάγα μολυσμένη διατροφική αλυσίδα που με-ταλλάσσει τα πάντα. Άνθρωποι με μάσκα ζόμπι να τρώνε τις σάρκες ανθρώπων. Συμβαίνει παντού σήμερα. Τι μένει? Οι δυνάμεις καταστολής να αφανίσουν το ανθρώπινο γένος. Άραγε είμαστε στο μέλλον ή μήπως στο παρόν…?
Αξιολόγηση: ***
(Π.Α.)
Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Κυριακή 18 Απριλίου 2010
Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...13
ΧΑΡΙ ΜΠΡΑΟΥΝ
(HARRY BROWN)
Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Μπάρμπερ
Παίζουν: Μάικλ Κέιν, Έμιλι Μόρτιμερ, Λίαμ Κάνινγκχαμ
Διάρκεια: 102’
Όταν δολοφονείται βάναυσα ο καλύτερος φίλος του, ο βετεράνος πεζοναύτης Χάρι Μπράουν (νέος Dirty Harry μας προέκυψε μετά τον Ίστγουντ στο Gran Torino…) αποφασίζει να δράσει. Το στρατιωτικό παρελθόν του τον καλεί να γίνει προστάτης της έννομης τάξης. Σύντομα όμως μπλέκεται και η αστυνομία, με αποτέλεσμα οι εντάσεις να δημιουργούν χάος στην πόλη. Ταινία με φασίζουσες θέσεις που αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα και η οποία χωρίς τον one man show Μάικλ Κέιν, στον ρόλο του πρωταγωνιστή, θα περνούσε στα ψιλά. Σαν άλλος Τσαρλς Μπρόσνον από τον «Εκτελεστή της νύχτας» (1974), ενσαρκώνει έναν φιλελεύθερο πολίτη που αποφασίζει να «καθαρίσει» τους δρόμους από τα «ανθρώπινα απόβλητα» που έχουν καταλάβει τις εργατικές συνοικίες.
Ο Χάρι του Κέιν, παρουσιάζεται με ύπουλη πειστικότητα ως θύμα και όχι ως θα έπρεπε, θύτης. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Βρετανός Ντάνιελ Μπάρμπερ, στόχευε στο να υπογράψει μια φιλμική σπουδή στην εγκληματικότητα. Φευ όμως. Η μονομέρεια και τα ιδεολογικά φάλτσα τον κατα-βαράθρωσαν. Οι νεανικές συμμορίες, οι ναρκομανείς και οι λαθρέμποροι παρουσιάζονται μονόπατα ως ρεμάλια και δολοφόνοι. Σφυροκόπημα ανελέητο δέχεται ο θεατής με φόντο ένα ψυχρό απειλητικό και βρώμικο Λονδίνο, που όμοιο του δεν έχουμε δει σε τουριστικούς οδηγούς. Μέχρι που ο «Σωσίας» Χάρι αρχίζει το ξεσκάρτισμα περιττών σωμάτων. Αυτοδικία, που ο δημιουργός αποθεώνει σχεδόν με χαιρέκακη ικανοποίηση. Την εξωραΐζει με τόσο απροκάλυπτο τρόπο ώστε όχι μόνο δε δρα ενισχυτικά στην καταγγελτική (?) διάθεση του φιλμ, αλλά την αγκαζάρει κιόλας με μια παλαιού τύπου στρατιωτική ηθική και πειθαρχία. Η αστυνομία παρουσιάζεται αδύ-ναμη να εισέλθει στο κόσμο της εγκληματικότητας, λειτουργώντας ως εργαλείο της εκάστοτε κυβέρνησης.Για το σκηνοθέτη στυγνοί δολοφόνοι είναι οι έφηβοι στους οποίους το έγκλημα έχει εμποτιστεί ως κουλτούρα διασκέδασης και όχι ο εκπαιδευμένος να σκοτώνει Χάρι Μπράουν. Ιδεολογικά φάλτσα ολκής που ακυρώνουν την έξοχη σύλληψη ατμόσφαιρας μοναξιάς και ερήμωσης που διέπει την καθημερινή ζωή του ήρωα, ωσάν τελετουργία θρησκευτική…
Αξιολόγηση: ***
(Π.Α.)
(HARRY BROWN)
Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Μπάρμπερ
Παίζουν: Μάικλ Κέιν, Έμιλι Μόρτιμερ, Λίαμ Κάνινγκχαμ
Διάρκεια: 102’
Όταν δολοφονείται βάναυσα ο καλύτερος φίλος του, ο βετεράνος πεζοναύτης Χάρι Μπράουν (νέος Dirty Harry μας προέκυψε μετά τον Ίστγουντ στο Gran Torino…) αποφασίζει να δράσει. Το στρατιωτικό παρελθόν του τον καλεί να γίνει προστάτης της έννομης τάξης. Σύντομα όμως μπλέκεται και η αστυνομία, με αποτέλεσμα οι εντάσεις να δημιουργούν χάος στην πόλη. Ταινία με φασίζουσες θέσεις που αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα και η οποία χωρίς τον one man show Μάικλ Κέιν, στον ρόλο του πρωταγωνιστή, θα περνούσε στα ψιλά. Σαν άλλος Τσαρλς Μπρόσνον από τον «Εκτελεστή της νύχτας» (1974), ενσαρκώνει έναν φιλελεύθερο πολίτη που αποφασίζει να «καθαρίσει» τους δρόμους από τα «ανθρώπινα απόβλητα» που έχουν καταλάβει τις εργατικές συνοικίες.
Ο Χάρι του Κέιν, παρουσιάζεται με ύπουλη πειστικότητα ως θύμα και όχι ως θα έπρεπε, θύτης. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Βρετανός Ντάνιελ Μπάρμπερ, στόχευε στο να υπογράψει μια φιλμική σπουδή στην εγκληματικότητα. Φευ όμως. Η μονομέρεια και τα ιδεολογικά φάλτσα τον κατα-βαράθρωσαν. Οι νεανικές συμμορίες, οι ναρκομανείς και οι λαθρέμποροι παρουσιάζονται μονόπατα ως ρεμάλια και δολοφόνοι. Σφυροκόπημα ανελέητο δέχεται ο θεατής με φόντο ένα ψυχρό απειλητικό και βρώμικο Λονδίνο, που όμοιο του δεν έχουμε δει σε τουριστικούς οδηγούς. Μέχρι που ο «Σωσίας» Χάρι αρχίζει το ξεσκάρτισμα περιττών σωμάτων. Αυτοδικία, που ο δημιουργός αποθεώνει σχεδόν με χαιρέκακη ικανοποίηση. Την εξωραΐζει με τόσο απροκάλυπτο τρόπο ώστε όχι μόνο δε δρα ενισχυτικά στην καταγγελτική (?) διάθεση του φιλμ, αλλά την αγκαζάρει κιόλας με μια παλαιού τύπου στρατιωτική ηθική και πειθαρχία. Η αστυνομία παρουσιάζεται αδύ-ναμη να εισέλθει στο κόσμο της εγκληματικότητας, λειτουργώντας ως εργαλείο της εκάστοτε κυβέρνησης.Για το σκηνοθέτη στυγνοί δολοφόνοι είναι οι έφηβοι στους οποίους το έγκλημα έχει εμποτιστεί ως κουλτούρα διασκέδασης και όχι ο εκπαιδευμένος να σκοτώνει Χάρι Μπράουν. Ιδεολογικά φάλτσα ολκής που ακυρώνουν την έξοχη σύλληψη ατμόσφαιρας μοναξιάς και ερήμωσης που διέπει την καθημερινή ζωή του ήρωα, ωσάν τελετουργία θρησκευτική…
Αξιολόγηση: ***
(Π.Α.)
Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010
Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...12
Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΙΝ ΒΑΡΓΚΑ
(KATALIN VARGA)
Σκηνοθεσία: Πίτερ Στρίλαντ
Παίζουν: Χίλντα Πέτερ, Τίμπορ Πάλφι, Νόρμπερτ Τανκό
Διάρκεια: 82’
Σινεμά «auter» μετά από καιρό. Χιλίων καρατίων. Ατόφιο, αινιγματικό, αυθεντικό. Πόσοι θα δουν άραγε το εξαιρετικό αυτό, μικρό το δέμας μεν, υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης δε,φιλμ. Ελάχιστοι. Ας μη γελιόμαστε. Δεν ανήκει σε καμία καλά αμπαλαρισμένη φιλμική φανφάρα-κατασκευή του marketing. Απ’ τη ρακένδυτη Ρουμανία προερχόμενο της ακμάζουσας κνηματογραφίας. Με budget μόλις 30000 ευρώ.
Η Katalin εκδιωγμένη απ' τον σύζυγο της, όταν μαθαίνει ότι το παιδί τους δεν είναι δικό τους, παίρ-νει το γιο της και μ' ενα άλογο διασχίζει τα βουνά της Τρανσυλβανίας. Αναζητά τον πραγματικό πατέρα του, σκοπεύοντας να τον εκδικηθεί, καθώς είναι υπαίτιος για τη μελανότερη στιγμή της ζωής της. Το ντεμπούτο του Βρετανού Στρίκλαντ σφύζει από υγεία. Κινηματογραφική. Με ισχυρό όπλο την αφήγηση και τις συνιστώσες της: εξιστόρηση και εικονογράφηση. Με αρωγό το υποδειγματικής οικονομίας μοντάζ. Το πράσινο τοπίο της Τρανσυλβανίας παγιδεύεται από το φακό του Μαρκ Γκιόρι, γεμίζοντας επιβλητικά το πανί και κρατώντας μια απειλητική αοριστία στην εξέλιξη του φιλμ. Ο δημιουργός κινηματογραφεί μια σπουδή πάνω στο χρονικό ενός βιασμού και μιας αναπόφευκτης τιμωρίας. Με συνειδητή ασάφεια στις έννοιες θύτης και θύμα, σκαρώνει ένα σαρδόνιο παιχνίδι εναλλαγής στοιχείων δίνοντας την αίσθηση πως βρισκόμαστε σ’ άλλο αιώνα. Συνδέει έτσι την ανάγκη για τιμωρία με την πρωτόγονη φύση του ανθρώπου. Στο βουκολικό σκηνικό εκδίκησης, όπου ο σκηνοθέτης συναντά τον Ντοστογιέφσκι, δεν υπάρχουν ιδανικοί χαρακτήρες. Όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Η Καταλίν προφασίζεται την αδικία που έχει διαπραχθεί εις βάρος της ως κίνητρο των πράξεων της. Βουτά στο χριστιανικό άλλοθι, απαραίτητο για να αυτοδικήσει ελεύθερα. Ο ατελής άνθρωπος από δω η παραδεισένια φύση από εκεί. Όλα θεϊκά δημιουργήματα. Ο βιασμός παρέκκλιση της φύσης. Η Καταλίν εκτελεί το θέλημα του Θεού. Αποκαθιστά την ισορροπία. Το τίμημα βαρύ. Πρέπει να πληρώσει γιατί παρέκκλινε. Μάθημα για ντόπια κινηματογραφικά μειράκια το καθηλωτικό 5λεπτο μονόπλανο μέσα σε μια βάρκα με την Κάταλιν να εξιστορεί στον βιαστή της και στην ανυποψίαστη γυναίκα του, το βιασμό της…
Αξιολόγηση: ****
(Π.Α.)
(KATALIN VARGA)
Σκηνοθεσία: Πίτερ Στρίλαντ
Παίζουν: Χίλντα Πέτερ, Τίμπορ Πάλφι, Νόρμπερτ Τανκό
Διάρκεια: 82’
Σινεμά «auter» μετά από καιρό. Χιλίων καρατίων. Ατόφιο, αινιγματικό, αυθεντικό. Πόσοι θα δουν άραγε το εξαιρετικό αυτό, μικρό το δέμας μεν, υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης δε,φιλμ. Ελάχιστοι. Ας μη γελιόμαστε. Δεν ανήκει σε καμία καλά αμπαλαρισμένη φιλμική φανφάρα-κατασκευή του marketing. Απ’ τη ρακένδυτη Ρουμανία προερχόμενο της ακμάζουσας κνηματογραφίας. Με budget μόλις 30000 ευρώ.
Η Katalin εκδιωγμένη απ' τον σύζυγο της, όταν μαθαίνει ότι το παιδί τους δεν είναι δικό τους, παίρ-νει το γιο της και μ' ενα άλογο διασχίζει τα βουνά της Τρανσυλβανίας. Αναζητά τον πραγματικό πατέρα του, σκοπεύοντας να τον εκδικηθεί, καθώς είναι υπαίτιος για τη μελανότερη στιγμή της ζωής της. Το ντεμπούτο του Βρετανού Στρίκλαντ σφύζει από υγεία. Κινηματογραφική. Με ισχυρό όπλο την αφήγηση και τις συνιστώσες της: εξιστόρηση και εικονογράφηση. Με αρωγό το υποδειγματικής οικονομίας μοντάζ. Το πράσινο τοπίο της Τρανσυλβανίας παγιδεύεται από το φακό του Μαρκ Γκιόρι, γεμίζοντας επιβλητικά το πανί και κρατώντας μια απειλητική αοριστία στην εξέλιξη του φιλμ. Ο δημιουργός κινηματογραφεί μια σπουδή πάνω στο χρονικό ενός βιασμού και μιας αναπόφευκτης τιμωρίας. Με συνειδητή ασάφεια στις έννοιες θύτης και θύμα, σκαρώνει ένα σαρδόνιο παιχνίδι εναλλαγής στοιχείων δίνοντας την αίσθηση πως βρισκόμαστε σ’ άλλο αιώνα. Συνδέει έτσι την ανάγκη για τιμωρία με την πρωτόγονη φύση του ανθρώπου. Στο βουκολικό σκηνικό εκδίκησης, όπου ο σκηνοθέτης συναντά τον Ντοστογιέφσκι, δεν υπάρχουν ιδανικοί χαρακτήρες. Όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Η Καταλίν προφασίζεται την αδικία που έχει διαπραχθεί εις βάρος της ως κίνητρο των πράξεων της. Βουτά στο χριστιανικό άλλοθι, απαραίτητο για να αυτοδικήσει ελεύθερα. Ο ατελής άνθρωπος από δω η παραδεισένια φύση από εκεί. Όλα θεϊκά δημιουργήματα. Ο βιασμός παρέκκλιση της φύσης. Η Καταλίν εκτελεί το θέλημα του Θεού. Αποκαθιστά την ισορροπία. Το τίμημα βαρύ. Πρέπει να πληρώσει γιατί παρέκκλινε. Μάθημα για ντόπια κινηματογραφικά μειράκια το καθηλωτικό 5λεπτο μονόπλανο μέσα σε μια βάρκα με την Κάταλιν να εξιστορεί στον βιαστή της και στην ανυποψίαστη γυναίκα του, το βιασμό της…
Αξιολόγηση: ****
(Π.Α.)
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
Επικαιρότητα...5
Σινε-ματιές στον κόσμο από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Για 12η χρονιά το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης γιορτάζει την απρόβλεπτη, σε διαρκή αναμόρφωση, τέχνη του ντοκιμαντέρ. Αισίως λοιπόν φτάσαμε στον αριθμό 12 για μια διοργάνωση, υπό τη μπαγκέτα του Δημήτρη Εϊπίδη, που αναζητά τις εικόνες της κοινωνικής, πολιτικής και πάνω από όλα ανθρώπινης πραγματικότητας του νέου αιώνα, που λειτουργούν ως εφαλτήριο για περιπετειώδεις κινηματογραφικές περιπλανήσεις. Από 12 έως 21 Μαρτίου σε 7 αίθουσες (2 στο Ολύμπιον, 4 στο Λιμάνι, 1 στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ). Συνοδοιπόροι σε τούτη τη γιορτή των εικόνων, οι όποιοι ανήσυχοι θεατές που πληθαίνουν χρόνο με το χρόνο, γεγονός που αποδεικνύει, τόσο το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις ταινίες τεκμηρίωσης, όσο και την καθιέρωση του Φεστιβάλ στη συνείδηση επαγγελματιών και κοινού ως ένα απ’ τα σημαντικότερα του χώρου.
Η φετινή ευρηματική αφίσα του Φεστιβάλ (γεμάτη καρφιά) επιζητά να αναδείξει την ι-σχύ που διαθέτουν οι εικόνες, όταν κατορθώνουν να κινητοποιήσουν υπνωτισμένες συ-νειδήσεις και να διεισδύσουν σε θέματα ανέγγιχτα μέχρι σήμερα. Στο φετινό πολυσυλλε-κτικό μαραθώνιο των 189 ντοκιμαντέρ μπορεί να ταξιδέψει κανείς στις ποιητικές εικόνες του Κριστόφ Κισλόφσκι (μεγάλο αφιέρωμα στα ντοκιμαντέρ του σπουδαίου Πολωνού δημιουργού) και του Γιόρις Ίβενς (πλήρης ρετροσπεκτίβα στο έργο του Ολλανδού σκηνοθέτη), στο σύγχρονο πολωνικό ντοκιμαντέρ, στα νερά του Αιγαίου και των ανθρώπινων ιδιαιτεροτήτων του, σε «Αφρικανικές ιστορίες» για τον αγώνα επιβίωσης των λαών της, σε φιλμάκια για την άγνωστη Βόρεια Κορέα των 23 εκατομμυρίων. Οι «πρόκες» των εικόνων δε σταματούν μόνο εκεί. Σινεμά τεκμηρίωσης με «Οψεις του κόσμου» από την Κίνα έως την Αργεντινή και από τη Σιβηρία μέχρι την Κούβα, «Μικρές αφηγήσεις» για βιοτεχνίες μωρών στην Ινδία, «Παιδιά που δεν παίζουν», αφηγήσεις με «bi» νεαρούς στις ΗΠΑ, «Μπίζνες με αγόρια» στην Ασία, ιστορίες με εθισμένους Αφγανούς χρήστες ηρωίνης, μουσικά ντοκιμαντέρ, καταγγελίες αθλητικές. Και φυσικά η καθιερωμένη πλέ-ον ενότητα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα, Αν-θρώπινα Δικαιώματα, η οποία πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Διεθνή Αμνηστία.
Αλλά εκτός από ντοκιμαντέρ, στο κινηματογραφικό αυτό μωσαϊκό, χωράνε και συζητήσεις, ημερίδες και εργαστήρια. Με ελεύθερη είσοδο. Από τη συζήτηση για «Ηθικά διλήμματα στην ψηφιακή εποχή» και την ημερίδα για την πρόσφατη Παγκόσμια Διάσκεψη για το Περιβάλλον στην Κοπεγχάγη, μέχρι το 2ο ετήσιο διεθνές συνέδριο Ντοκιμαντέρ από το αντίστοιχο ευρωπαϊκό Δίκτυο και το ενδιαφέρον εργαστηριακό σεμινάριο για τη δημιουργία διαδραστικών ντοκιμαντέρ με τη χρήση του διαδικτύου. Επιπλέον οι καθιε-ρωμένες εκθέσεις φωτογραφίας, η ατομική του Νύσου Βασιλόπουλου στο Μουσείο Φω-τογραφίας και η συλλογική «Με το βλέμμα στον κόσμο» σε συνεργασία με το κολέγιο Ανατόλια. Ξεχωριστή θέση κατέχουν οι παιδικές προβολές για μαθητές Α’ & Β’ θμιας εκπαίδευσης (ελεύθερη είσοδο) και το πάρτι με τον Γιάννη Αγγελάκα.
(Π.Α.)- www.forfree.gr/thess/
Για 12η χρονιά το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης γιορτάζει την απρόβλεπτη, σε διαρκή αναμόρφωση, τέχνη του ντοκιμαντέρ. Αισίως λοιπόν φτάσαμε στον αριθμό 12 για μια διοργάνωση, υπό τη μπαγκέτα του Δημήτρη Εϊπίδη, που αναζητά τις εικόνες της κοινωνικής, πολιτικής και πάνω από όλα ανθρώπινης πραγματικότητας του νέου αιώνα, που λειτουργούν ως εφαλτήριο για περιπετειώδεις κινηματογραφικές περιπλανήσεις. Από 12 έως 21 Μαρτίου σε 7 αίθουσες (2 στο Ολύμπιον, 4 στο Λιμάνι, 1 στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ). Συνοδοιπόροι σε τούτη τη γιορτή των εικόνων, οι όποιοι ανήσυχοι θεατές που πληθαίνουν χρόνο με το χρόνο, γεγονός που αποδεικνύει, τόσο το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις ταινίες τεκμηρίωσης, όσο και την καθιέρωση του Φεστιβάλ στη συνείδηση επαγγελματιών και κοινού ως ένα απ’ τα σημαντικότερα του χώρου.
Η φετινή ευρηματική αφίσα του Φεστιβάλ (γεμάτη καρφιά) επιζητά να αναδείξει την ι-σχύ που διαθέτουν οι εικόνες, όταν κατορθώνουν να κινητοποιήσουν υπνωτισμένες συ-νειδήσεις και να διεισδύσουν σε θέματα ανέγγιχτα μέχρι σήμερα. Στο φετινό πολυσυλλε-κτικό μαραθώνιο των 189 ντοκιμαντέρ μπορεί να ταξιδέψει κανείς στις ποιητικές εικόνες του Κριστόφ Κισλόφσκι (μεγάλο αφιέρωμα στα ντοκιμαντέρ του σπουδαίου Πολωνού δημιουργού) και του Γιόρις Ίβενς (πλήρης ρετροσπεκτίβα στο έργο του Ολλανδού σκηνοθέτη), στο σύγχρονο πολωνικό ντοκιμαντέρ, στα νερά του Αιγαίου και των ανθρώπινων ιδιαιτεροτήτων του, σε «Αφρικανικές ιστορίες» για τον αγώνα επιβίωσης των λαών της, σε φιλμάκια για την άγνωστη Βόρεια Κορέα των 23 εκατομμυρίων. Οι «πρόκες» των εικόνων δε σταματούν μόνο εκεί. Σινεμά τεκμηρίωσης με «Οψεις του κόσμου» από την Κίνα έως την Αργεντινή και από τη Σιβηρία μέχρι την Κούβα, «Μικρές αφηγήσεις» για βιοτεχνίες μωρών στην Ινδία, «Παιδιά που δεν παίζουν», αφηγήσεις με «bi» νεαρούς στις ΗΠΑ, «Μπίζνες με αγόρια» στην Ασία, ιστορίες με εθισμένους Αφγανούς χρήστες ηρωίνης, μουσικά ντοκιμαντέρ, καταγγελίες αθλητικές. Και φυσικά η καθιερωμένη πλέ-ον ενότητα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα, Αν-θρώπινα Δικαιώματα, η οποία πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Διεθνή Αμνηστία.
Αλλά εκτός από ντοκιμαντέρ, στο κινηματογραφικό αυτό μωσαϊκό, χωράνε και συζητήσεις, ημερίδες και εργαστήρια. Με ελεύθερη είσοδο. Από τη συζήτηση για «Ηθικά διλήμματα στην ψηφιακή εποχή» και την ημερίδα για την πρόσφατη Παγκόσμια Διάσκεψη για το Περιβάλλον στην Κοπεγχάγη, μέχρι το 2ο ετήσιο διεθνές συνέδριο Ντοκιμαντέρ από το αντίστοιχο ευρωπαϊκό Δίκτυο και το ενδιαφέρον εργαστηριακό σεμινάριο για τη δημιουργία διαδραστικών ντοκιμαντέρ με τη χρήση του διαδικτύου. Επιπλέον οι καθιε-ρωμένες εκθέσεις φωτογραφίας, η ατομική του Νύσου Βασιλόπουλου στο Μουσείο Φω-τογραφίας και η συλλογική «Με το βλέμμα στον κόσμο» σε συνεργασία με το κολέγιο Ανατόλια. Ξεχωριστή θέση κατέχουν οι παιδικές προβολές για μαθητές Α’ & Β’ θμιας εκπαίδευσης (ελεύθερη είσοδο) και το πάρτι με τον Γιάννη Αγγελάκα.
(Π.Α.)- www.forfree.gr/thess/
Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...11
ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ
(PRECIOUS)
Σκηνοθεσία: Λι Ντάνιελς
Παίζουν: Γκαμπόρεϊ "Γκάμπι" Σιντίμπε, Μονίκ, Πόλα Πάτον
Διάρκεια: 99’
Το “Precious” του Λι Ντάνιελς, με δύο Όσκαρ στην τσέπη του (Β΄ γυναικείου ρόλου και δια-σκευασμένου σεναρίου) ανέδειξε για μια ακόμη φορά, χτυπητές αδυναμίες που πλήττουν ταινίες που έχουν σαν πρώτη ύλη διηγήματα ρεαλιστικού προφίλ. Υπέρβαρη και προβληματική κοπέλα, έγκυος στο δεύτερο παιδί της, ζει με τη βίαιη μητέρα της. Στα 16 της μαθαίνει γραφή και ανάγνωση σε σχολείο ειδικού τύπου και ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά της…
Υπάρχει κάποιος που δε μπορεί να μαντέψει τη συνέχεια? Δυναμική καθηγήτρια-μέντοράς της- την κάνει να πιστέψει στις δυνάμεις της. Πόσες φορές δεν έχουμε δει κατατρεγμένο από τη μοίρα κορίτσι, που έχουν πέσει πάνω του όλες οι πληγές του κόσμου να βρίσκει ως διέξοδο το σχολείο και ως δια μαγείας τα προβλήματά της να εξαφανίζονται…Ρηχό και μονοδιάστατο το “Precious”. Ένα σκληρό κοινωνικό δράμα με τηλεοπτική σκηνοθεσία και ακαδημαϊκή προσέγγιση. Και ένα σωρό ζητήματα που ξεκλειδώνονται μεν, ουδέποτε όμως αγγίζονται σε βά-θος. Συνεχώς στο φόντο να ξεθωριάζουν. Ενδοοικογενειακή βία, ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια, γκετοποίηση. Θέλετε και άλλα? Τηλεοπτική αλλοτρίωση (βγάζω το καπέλο στη σκηνή αχαλίνωτης φαντασίας με τις μάνα και κόρη να παρακολουθούν τις «Δυο Γυναίκες» του Ντε Σίκα…), επιπτώσεις junk food, εγκληματικότητα, βία, αναλφαβητισμός, ανεργία. Τα είδατε πουθενά στο φιλμ? Μόνο την αύρα τους. Ο σκηνοθέτης με ηθικοπλαστικά μηνύματα και εύκολα συμπεράσματα περί κοινωνικής περιθωριοποίησης μετατρέπει το φιλμ σε ένα εθιστικό reality, που χαϊδεύει τις τύψεις του θεατή και τον εκβιάζει συναισθηματικά με μια σειρά από βίαιες σκηνές. Κρίμα γιατί πάνε στράφι οι έξοχα στυλιζαρισμένες σκηνές βίας στο εσωτερικό του σπιτιού. Ο ρυθμός σαν τραγούδι funk που συνοδεύει ολάκερο το φιλμ. Η κοκκώδης φωτογραφία. Η δεξιοτεχνική αρχική σκηνή του βιασμού με το παράλληλο μοντάζ σε ονειρικό κόκ-κινο χαλί του Παραδείσου. Επιτέλους ας δούμε μια φορά μια ιστορία όπου η ελπίδα θα απουσιάζει παντελώς διότι αυτό συμβαίνει στην πραγματική ζωή…
Αξιολόγηση: **
(Π.Α.)
(PRECIOUS)
Σκηνοθεσία: Λι Ντάνιελς
Παίζουν: Γκαμπόρεϊ "Γκάμπι" Σιντίμπε, Μονίκ, Πόλα Πάτον
Διάρκεια: 99’
Το “Precious” του Λι Ντάνιελς, με δύο Όσκαρ στην τσέπη του (Β΄ γυναικείου ρόλου και δια-σκευασμένου σεναρίου) ανέδειξε για μια ακόμη φορά, χτυπητές αδυναμίες που πλήττουν ταινίες που έχουν σαν πρώτη ύλη διηγήματα ρεαλιστικού προφίλ. Υπέρβαρη και προβληματική κοπέλα, έγκυος στο δεύτερο παιδί της, ζει με τη βίαιη μητέρα της. Στα 16 της μαθαίνει γραφή και ανάγνωση σε σχολείο ειδικού τύπου και ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά της…
Υπάρχει κάποιος που δε μπορεί να μαντέψει τη συνέχεια? Δυναμική καθηγήτρια-μέντοράς της- την κάνει να πιστέψει στις δυνάμεις της. Πόσες φορές δεν έχουμε δει κατατρεγμένο από τη μοίρα κορίτσι, που έχουν πέσει πάνω του όλες οι πληγές του κόσμου να βρίσκει ως διέξοδο το σχολείο και ως δια μαγείας τα προβλήματά της να εξαφανίζονται…Ρηχό και μονοδιάστατο το “Precious”. Ένα σκληρό κοινωνικό δράμα με τηλεοπτική σκηνοθεσία και ακαδημαϊκή προσέγγιση. Και ένα σωρό ζητήματα που ξεκλειδώνονται μεν, ουδέποτε όμως αγγίζονται σε βά-θος. Συνεχώς στο φόντο να ξεθωριάζουν. Ενδοοικογενειακή βία, ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια, γκετοποίηση. Θέλετε και άλλα? Τηλεοπτική αλλοτρίωση (βγάζω το καπέλο στη σκηνή αχαλίνωτης φαντασίας με τις μάνα και κόρη να παρακολουθούν τις «Δυο Γυναίκες» του Ντε Σίκα…), επιπτώσεις junk food, εγκληματικότητα, βία, αναλφαβητισμός, ανεργία. Τα είδατε πουθενά στο φιλμ? Μόνο την αύρα τους. Ο σκηνοθέτης με ηθικοπλαστικά μηνύματα και εύκολα συμπεράσματα περί κοινωνικής περιθωριοποίησης μετατρέπει το φιλμ σε ένα εθιστικό reality, που χαϊδεύει τις τύψεις του θεατή και τον εκβιάζει συναισθηματικά με μια σειρά από βίαιες σκηνές. Κρίμα γιατί πάνε στράφι οι έξοχα στυλιζαρισμένες σκηνές βίας στο εσωτερικό του σπιτιού. Ο ρυθμός σαν τραγούδι funk που συνοδεύει ολάκερο το φιλμ. Η κοκκώδης φωτογραφία. Η δεξιοτεχνική αρχική σκηνή του βιασμού με το παράλληλο μοντάζ σε ονειρικό κόκ-κινο χαλί του Παραδείσου. Επιτέλους ας δούμε μια φορά μια ιστορία όπου η ελπίδα θα απουσιάζει παντελώς διότι αυτό συμβαίνει στην πραγματική ζωή…
Αξιολόγηση: **
(Π.Α.)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)